Met Joyce Donkers-Staal heb ik afgesproken via beeldbellen, Skype in dit geval. Nu in Corona-tijd is dit een prima optie om alles ‘gewoon’ door te laten gaan. En misschien zelfs een handig opstapje voor in de toekomst. Je ziet elkaar goed en het is makkelijk praten. Het scheelt veel reistijd en milieubelasting. Laat onverlet dat het naar de locatie gaan altijd leuker blijft. Even elkaar live zien, de paarden een aai kunnen geven en zien hoe de omgeving is.

Via Joyce’s website. www.paardenbloei.nl heb ik al een eerste indruk gekregen. Wat bij me oppopt zijn drie woorden: gevoelsmens, verwachtingsvol en betrokken. Benieuwd of dit na het beeldbelgesprek ook zo is. Verder heb ik het gevoel haar door de uitgebreide site al een beetje te kennen. Het bekruipt me ietwat, waar zit er nog een onontgonnen haakje voor dit gesprek.  Maar, komt goed.
Het is gelukt met het contact via de skype en we hebben een kop koffie en thee erbij genomen. Alhoewel je door social media het idee hebt dat je elkaar kent, is het toch altijd even het ijs breken bij een live-sessie. Dat ging gelukkig vlot door onze wederzijdse belangstelling voor paarden en het paarden-coaching vak.

Alexandra van der Vis

Joyce Donkers

Over Joyce
Joyce zit met haar gezin midden in een verhuizing in het Groningse De Wilp. Daar krijgt ze haar paarden bij huis wat fijn is voor haar coaching werk. Daarnaast werkt Joyce  als leerkracht vier dagen in de week op een Jenaplan school. Joyce en haar man hebben drie kinderen: een zoon en twee dochters. Helaas is hun eerst geboren dochtertje, Kyra, een paar dagen na haar geboorte overleden. Dit heeft vanzelfsprekend diepe sporen achtergelaten. Paarden en de natuur helpen Joyce om zware periodes het hoofd te bieden en tegenwoordig ook om in balans te blijven.

Joyce is, krachtig en bewust als ze is,  zeer zeker niet bij de pakken neer gaan zitten en heeft de opleiding tot paardencoach gevolgd bij het Europees Opleidingscentrum voor Paardencoaches. Ze is deze richting op gegaan na een sessie paardencoaching die zij zelf eens mocht ervaren tijdens een introductiemiddag paardencoaching. Toen vielen voor haar de puzzelstukjes op zijn plaats. Haar drie mede-coaches zijn de twee Quarters Gengal en Betty plus de Welsh-B merrie Miss Beauty.

Door haar levenservaring passen haar werkzaamheden op school en de paarden/wandelcoaching Joyce als een jas.  In het Jenaplan wordt er gewerkt vanuit de vier pijlers: gesprek, spel, werk en viering. Dat zijn geen losse onderdelen, het een grijpt in het ander. Je leert bijvoorbeeld vanuit gesprekken maar ook door spel. Er is veel aandacht voor het individuele kind waarbij deze ruimte krijgt om te zijn wie hij/zij is.

Hoe zou je je intrinsieke motivatie voor het coach vak omschrijven?
“Ik ben heel graag buiten met de paarden aan het werk. Verder vind ik het mooi de mens achter de mens te leren kennen. Ik word er blij van om mensen door mijn  paarden- of wandelcoaching  te begeleiden in hun eigen proces. Als de coachees daardoor inzichten verkrijgen in dat proces is dat iets waar je het voor doet,” Joyce vult aan: “Het mes snijdt aan twee kanten bovendien,  door anderen op deze manier te helpen, blijf ik ook zelf in balans. Ik krijg er veel energie van.”

Welke stappen heb je voor je gevoel gemaakt in je eigen proces als (wandel) coach en met inzet van je paarden?
Joyce: “Toen ik begon met coaching had ik nog niet helemaal helder op welke doelgroep ik me zou gaan richten. Vanuit mijn werk als juf vind ik het fijn kinderen met problemen te kunnen helpen. Dat gaat niet alleen over taal en rekenen zeg maar, maar vooral hulp bij emotieregulatie, zelfvertrouwen, omgaan met anderen  en grenzen aangeven. Helemaal mooi is als de omgeving van het kind ook bij de coaching betrokken mag en kan worden. Maar dat is helaas niet altijd aan de orde. Dus ik coach sowieso veel kinderen.”

“Na het overlijden van Kyra in 2008 is onbewust het zaadje geplant voor rouwbegeleiding. In de periode na Kyra wist ik al dat ik graag wat met rouwbegeleiding wilde doen, maar ik wist ook dat ik zelf eerst verder in mijn eigen proces moest zijn om anderen goed te kunnen helpen, begeleiden en coachen. Gaandeweg mijn eigen verwerkingsproces en hulp die ik kreeg is mijn gevoel bij rouwbegeleiding sterker geworden. Paarden zijn bij uitstek geschikt hierbij. Het gaat natuurlijk niet alleen om het rouwen na een overlijden, maar ook bijvoorbeeld na verlies van werk,  echtscheiding of iets anders wat heel ingrijpend is in je leven. Het kan zijn dat zaken mij raken in de sessies met coachees. Als er iets getriggerd wordt bij mij door het verhaal of het proces van de coachee dan ga ik eerst bij mezelf ten rade en zoek ik eventueel hulp als dat nodig is.”

Troost, warmte en nabijheid.
“Mijn ervaring is,” vervolgt Joyce, “dat het bij het paard zijn al troost en warmte biedt. Vaak is het zo dat de nabijheid van het paard al veel doet. Ik laat de coachee het paard uitkiezen en het werkt altijd. De coachee kiest eigenlijk altijd het paard wat er nodig is. Voorafgaand aan een sessie heb ik vaak wel een idee hoe ik de sessie wil invullen, vooral in de activiteiten die ik met de kinderen doe.
Ook kijk ik wat passend is in het proces van de coachee. Het kan ook zijn dat de sessie heel anders verloopt, want het paard reageert altijd op het hier en nu. De sessie loopt zoals het loopt. Het paard krijgt ook alle ruimte om interventies te doen.  Paarden liegen niet en het klopt altijd.”

Volwassen coachees, die ik één op éen coach, komen vaak met een hulpvraag die werk en/of privé gerelateerd zijn.” Even een tussenvraag hierbij. Zou iedereen altijd een persoonlijke coach moeten hebben? ”Dat is wel heel zwart-wit gesteld hoor, “ geeft Joyce lachend aan. “Je bent inderdaad nooit uitgeleerd en een coach laat je altijd weer opnieuw kijken naar jezelf. Zo nu en dan zou het goed zijn om je eigen patronen en gedragingen onder de loep te nemen om niet terug te vallen in oude patronen en je eigen valkuilen.“

Tijdens de eerste periode van lockdown kon Joyce alleen de individuele coaching m.n. voor volwassenen door laten gaan.
“ Zij zijn meer bewust bezig met de 1,5m samenleving. Met kinderen ligt het toch anders en is het lastiger met de RIVM-regels. Bovendien sta je veelal al samen de pony te poetsen, zet je samen een parcoursje uit en uit veiligheid blijft de coachpony aan een lead rope dus ben ik ook in de buurt, “ zegt ze. “Maar gelukkig is de coaching voor kinderen inmiddels weer opgestart net als de scholen. Voor sommige kids is dat toch heel fijn, gezien hun thuissituatie.”

Het is tijd om ook de mede coaches wat nader voor te stellen. Joyce heeft een kleine kudde van drie paarden. Zoals eerder gezegd twee Quarters en een Welsh. De Quarters zijn al tegen de twintig en hebben in de Western sport gelopen. De  vlotte bruine Welsh is aangeschaft voor de eigen kinderen om op te rijden. Joyce heeft aangekeken hoe het trio het zou doen in de coaching. Wat bleek ze doen het heel erg goed. Betty laat overduidelijk zien wat er speelt, terwijl Gengal veel subtieler is.  De pony is heel belangrijk voor de kinderen en ook voor volwassenen die wat huiverig zijn, iedereen valt voor haar omdat ze zo schattig is.

Waar haal je de meeste voldoening uit?
“Als je ziet dat de mensen weer in hun kracht komen te staan. Veelal komen ze uit ‘nood’ bij me, voor persoonlijke issues, zelf ontplooiing of hoe om te gaan met dingen waar ze tegenaan lopen. Het is natuurlijk wel aan de mensen zelf dat wat er gebeurt in de paddock ze daadwerkelijk meenemen en toepassen in het dagelijks leven,” beantwoordt Joyce deze vraag.

Welke kansen of uitdagingen kwamen er op je pad in deze Corona tijd?
“Ik heb me vooral op mijn werk als leerkracht, mijn gezin en de verhuizing gefocust. Vanuit vertrouwen heb ik afgewacht hoe het zich verder zou ontwikkelen op gebied van paardencoaching en mijn bedrijf. Dat ging gelukkig goed en er kwamen ineens allemaal mooie dingen op mijn pad, waaronder dit interview. Soms moet je meer durven loslaten en vertrouwen hebben in dat het goed komt.

Tot slot
“ Ik ga (samen met mijn paarden) met mensen en kinderen een stukje mee op hun weg. Je hoopt en werkt er samen naartoe dat wat ze uit een sessie halen dat in hun dagelijks leven kunnen toepassen. Daarbij is belangrijk dat de omgeving (vooral bij kinderen) er ook open voor staat en hen helpt daarbij. Ik krijg heel veel energie van dit vak en ondersteun dan ook van harte een beroepsvereniging als het V-PCN,” sluit Joyce, een toekomstgerichte dame, het gesprek af.